van Soroti naar Ococia

….wij zijn op weg naar Soroti. We willen graag Shillings pinnen en een telefoonkaart kopen. We beginnen met het pinnen. Truus parkeert middenvoor het bankautomaat. Perfect. Onze mastercard werkt goed. De vraag van Carine aan Truus is alleen: Hoeveel hadden we vorig jaar ook alweer gepind? 1 Miljoen zegt Truus!!! Tja en dan krijg je me toch veel van die geldflappen uit het automaat. Truus zegt: wel even natellen he? Oke. Mijn brein kan al die nullen niet aan! Maar het klopt. Gelukkig. Ik zou niet weten wat te doen als het niet zou kloppen. We lopen door de drukke straten van Soroti naar het grote geel geschilderde gebouw van MTN. De provider hier. Onderweg komen we langs kleine winkels waar mensen buiten zitten met hun trapnaaimachine om kleding te maken. De stof kun je binnen uitzoeken en dan wordt er het gewenste kledingstuk van gemaakt. Wat ontzettend mooi is dit. Ik weet niet hoelang je erop moet wachten maar het idee is heel mooi. We vervolgen onze weg en komen bij het MTN gebouw. Ik denk we zullen met een half uur wel klaar zijn. Maar dat blijkt anders...je paspoort of ID moet worden gescand. Er wordt een foto van je gezicht gemaakt. Er worden formulieren ingevuld. Er zijn ondertussen wel 4 mensen met Carine en mij bezig omdat wij iets willen wat niemand hier vraagt en dat is een telefoon/internet kaart van 20.000Shilling, lees ongeveer 5 euro. Carines kaart doet het na een uurtje. Bij mijn paspoort zijn er problemen, de scanner leest mijn paspoort niet omdat deze spiegelt. Dus lukt het niet ook niet nadat al het personeel zich er mee bemoeit heeft. Jammer maar helaas denk ik dan. Maar dan zegt een medewerker dat het ook via het paspoort van Carine kan. Maar dat lukt ook niet....op die van Truus dan? Ja daar lukt het wel mee. Ik ben heel blij. Ik mag wel 3 simkaartjes afrekenen! 2 zijn er mislukt. Maar ach het kost geen kapitalen hier. Moe gaan we de winkel uit en zoeken een cafe op om wat te eten. en dat is heel fijn. We nemen chiapati met ei (Rolex) en avocadosalade op brood. Erg lekker is dit. We hadden er ook echt zin in. Truus vraagt nog even de sleutel van het prive toilet en zo kunnen we door om de rest van de boodschappen te doen. De auto nemen we mee. Truus koopt: suiker, thee, kruiden, bonen, vis, olie, zout ed. We laden samen met de verkopers de grote auto van Truus vol. Onze koffers zitten ook nog in de kofferbak. Gelukkig heeft Truus een hele grote auto. Wat een drukte op straat, overal wordt gekocht en verkocht. Carine mag aardappels gaan kopen omdat de auto hier niet lang geparkeerd mag worden. Ze weet hoeveel kg ze nodig heeft en wat het zou moeten kosten maar de verkoper vraagt het 3 dubbele. Heel goed dat ze het niet doet en naar een ander gaat. Goed zo Carine, laat je niet voor de gek houden. Het is warm, maar hier krijgt ze het nog warmer van...HAHA...Wat een kleuren wat een boel mensen. Een hele belevenis om te zien. En wij worden natuurlijk overal van top tot teen bekeken, zo voelt dat dus.....om bekeken te worden. Door over het slechte wegdek naar Ococia. Prachtige natuur, koeien en geiten overal. Mensen lopen langs de kant van de weg, op weg....Mensen zwaaien naar ons...wij zwaaien terug. Dat is fijn...Truus rijdt erg beheerst op een erg moeilijke weg. Bulten en gaten, water...het lukt haar om ons veilig naar haar huis, haar thuis te brengen. Alfred, haar Ococia family man staat ons op te wachten....We zijn blij om hier te zijn...