New life...
Door: Elja
Blijf op de hoogte en volg Elja
17 Oktober 2017 | Oeganda, Soroti
De zon scheen vanmorgen al vroeg. Rond 7 uur begint hier de dag. We ontbijten en nemen een koude douche. Het went nog niet. Vanmorgen mocht Nanine meehelpen op de Maternety. Er was spreekuur voor de zwangere vrouwen. Ik ben gaan kijken en wilde foto's maken van Nanine aan het werk. Af en toe liep ik naar de kamers waar wat vrouwen met hun pasgeboren baby's zitten/liggen. Allemaal net bevallen want na een dag mag je naar huis. En toen ging er een vrouw bevallen en mocht ik kijken. Een hele bijzondere ervaring die me positief geraakt heeft. Het gaat piets anders dan in Nederland. Aardig, maar zeker niet in blije stemming, baby's worden aan de lopende band geboren. Er wordt ook bijna niet gesproken met haar. Bij ons krijg je nog te horen dat je het goed doet. Dat je mag persen, dat je moet zuchten.... Ik moest regelmatig denken aan mijn eigen bevallingen waar de verloskundigen er een bijzonder moment van maken. De vrouw die aan het bevallen was gaf geen kik. Af en toe dacht ik, ze heeft een wee. En binnen een korte tijd werd er een prachtige jongetje geboren. De moeder kreeg het niet te zien, het werd gewogen en in mijn armen gelegd. Ik was de enige die emotioneel was. Ik mocht het zelfs meenemen naar zaal, waar de moeder ik denk na 5 minuten ook kwam aan wandelen. Het was haar 5e kind. Het had nog geen naam. Het staat voor eeuwig op mijn netvlies!
Na de lunch hebben we even rustig gezeten. En in de middag mochten we mee met de kinderen van het Ekeunos schooltje naar de repetitie van het koor van de basisschool. We mochten plaatsnemen in een overvol klaslokaal tussen de kinderen. Een hele belevenis. Maar het was snikheet, en de houten banken zaten niet comfortabel. Kinderen hebben hier les van 8-5, ik benijd ze niet. Tja, hoe hou je 75 kinderen in bedwang... en dan nog heel veel nieuwsgierige andere kinderen, die buiten staan of aan de muren hangen om in het klaslokaal te kijken. Ook dat mochten we meerdere keren ervaren. De eerste kreeg een beetje slaag, maar de tweede kreeg er ongenadig van langs. Ook dat gaat voorlopig niet van mijn netvlies. Het koor oefende een uurtje, gelukkig. We waren blij dat we het 'hok' konden verlaten.
Na de lunch hebben we even rustig gezeten. En in de middag mochten we mee met de kinderen van het Ekeunos schooltje naar de repetitie van het koor van de basisschool. We mochten plaatsnemen in een overvol klaslokaal tussen de kinderen. Een hele belevenis. Maar het was snikheet, en de houten banken zaten niet comfortabel. Kinderen hebben hier les van 8-5, ik benijd ze niet. Tja, hoe hou je 75 kinderen in bedwang... en dan nog heel veel nieuwsgierige andere kinderen, die buiten staan of aan de muren hangen om in het klaslokaal te kijken. Ook dat mochten we meerdere keren ervaren. De eerste kreeg een beetje slaag, maar de tweede kreeg er ongenadig van langs. Ook dat gaat voorlopig niet van mijn netvlies. Het koor oefende een uurtje, gelukkig. We waren blij dat we het 'hok' konden verlaten.
-
17 Oktober 2017 - 20:34
Cathy:
Help zeg wat een belevenis, je kan aan je schrijfwijze lezen dat het je geraakt heeft "respect". Ben zeer fier op u.... -
17 Oktober 2017 - 21:08
Carine:
Wat een emoties allemaal zeg... Je leest inderdaad, zoals Cathy zegt, tussen de regels door dat het je geraakt heeft. Lieve knuffel xxx -
17 Oktober 2017 - 21:24
Marianne :
Wauw! Wat een ervaring!
Nu lekker slapen.
Liefs, Marianne -
18 Oktober 2017 - 08:54
Joosje:
Tjee wat een ervaringen. En zo mooi beschreven! -
18 Oktober 2017 - 20:10
Corry:
Woh El wat een ervaring en best heftig weer. je beschrijft het zo dat als je het leest er een beetje bij bent.
Dikke knuffel XXX
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
