Troes!

Vandaag zal ik eens iets over Truus vertellen. Of zoals ze in Oeganda genoemd wordt: Troes.
Het is een klein maar pittig wijffie, zoals wij ze zouden omschrijven. Een beschouwend/filosofisch, introvert, zeer gastvrij, rustig, zeer hulpvaardig, sociaal, energievol persoon en ze heeft een hekel aan wachten...en dat in Afrika!!
Ze buffelt van 's morgens half zeven tot een uur of tien s avonds als ze de laatste ronde door de kliniek loopt. De hele dag denkt ze na over alles wat ze ziet en waar ze wellicht iets mee moet of kan. Truus is iemand die geen ' gaten' dicht maar ze probeert minder diep te maken of te voorkomen. Ze is verwonderd over het begrip tijd....en hoe wij als westerlingen omgaan met tijd, wij hebben geen tijd, en hoe ze in Afrika omgaan met tijd, hier is het tijdloos leven zonder wekker.
Ik zou ook bijna vergeten te vertellen dat Truus een geweldige gastvrouw en een briljante kok is. Ik had de hoop en was er ook van overtuigd om 10 kilo af te vallen. Met de kookkunsten van Truus gaat dat niet lukken. ( ze heeft zelfs hagelslag voor me!)
Truus is een vrouw van de wereld. Een vrouw die veel gelezen en gereisd heeft. Je kunt alles met haar bespreken en ze kan overal over meepraten, zelfs voetbal! Truus heeft over veel dingen een mening die zeker niet betweterig is maar je aan het denken zet.
Wat ik bijzonder vond is dat ze gewerkt heeft bij moeder Theresa! En zo zie ik haar in Ococia. Want ze zijn gek op Troes, ze noemen haar ook wel mama.
Ze vertelde een verhaal wat ze in India had meegemaakt, over de blindeman. De mannenorde bij Moeder Theresa reden elke dag langs het spoor om te kijken of er nog zieke mensen lagen. Op een dag kwamen ze met een man, achter op de fiets waar het bord Ambulance op stond, aan. Een blinde oude man. Deze man verbleef een aantal maanden bij de broeders. De man was doodziek en ongelukkig in het huis en op een dag vroeg hij de broeders of hij terug gebracht kon worden naar het spoor. De broeders vertelde hem dat hij bij hen een beter perspectief had dan bij het spoor en dat hij beter kon blijven. Maar de man wilde perse terug naar het spoor. dus brachten ze hem bij het spoor. En toen kwam de vraag aan de orde is dit helpen of niet.
Zoals ik gister al schreef, wat is nou helpen. En met die vraag kunnen we hele dagen vullen. Helpen is niet zo'n eenvoudig begrip en heeft vele aspecten. Het betekend niet altijd doen wat de ander vraagt. En voor Truus is het verhaal van de barmhartige Samaritaan te eenvoudig uitgelegd. Is helpen: geld geven of is het meer...... Waarom gaat hulp geven in derde wereld landen zo vaak mis....

Kortom, Sari en ik verblijven niet alleen in een prachtig land, we zijn gasten van een hele bijzondere en unieke vrouw. Waar ik elke dag meer respect voor krijg.

Vandaag een rustige dag. We zijn overgeleverd aan de Afrikanen. En het geduld van Truus wordt behoorlijk op de proef gesteld. We moeten wachten op een onderdeel. De auto staat hier anderhalf uur vandaan en hij moet nog gerepareerd worden.
Volgens de mannen is de auto morgen klaar, ik moet het nog zien....

Dus vandaag een stukje gewandeld.... Op zich niet spannend zul je denken. Maar tijdens het wandelen zag ik een poot afdruk waar ik me enige zorgen over maakte. Hij was namelijk 15 x 15 cm groot... En dat is niet de pootafdruk van een wrattenzwijn. Nee, we konden niet anders concluderen dan dat het een nijlpaard moest zijn.... Een Nijlpaard!! Er lopen wrattenzwijnen op de lodge, dat went niet, het blijft schrikken, net als de bavianen die de prullenbakken leeg roven. Maar de gedachte dat hier 's nachts nijlpaarden komen grazen vind ik toch wel spannend. Ga er maar niet meer uit!
Tijdens een wc bezoek in de nacht een nijlpaard ontmoeten staat niet op mijn bucketlist.....
We hebben inmiddels een hutje/ banda gekregen met een wc, jullie hoeven je geen zorgen meer te maken.

Waar ik ook niet aan kan wennen is het feit dat ik geen bereik meer heb met mijn telefoon. ( krijg het ook niet voor elkaar om met een Oegandees nummer te bellen of te smsen) Ik kan niet meer bellen of smsen. Alleen via mijn prive mail ben ik bereikbaar of kan ik contact zoeken met thuis. En dat ben ik niet gewend. Moet echt afkicken.
De reacties op de blog vinden we super leuk! Ik lees ze elke avond voor.
Het is lastig om op elke reactie te reageren, ik wil ook niemand te kort doen. Maar is echt super leuk. Wat we ook nog kwijt wilde is dat we veel lezen dat de conclusie getrokken wordt dat de contrasten heel groot zijn. Het zijn geen tegenstellingen maar verschillende werelden. En de werelden zijn niet met elkaar te vergelijken.
Natuurlijk zijn er schrijnende dingen die vragen om een oplossing. Maar er zijn hier ook hele mooie dingen, of dingen die anders zijn zoals bijvoorbeeld de zorg voor elkaar. Een mooi iets is bijvoorbeeld dat ze hier in staat zijn om te wachten....